Zaterdag om 18.00 was de plenary van Ecarte. Het einde van de 10e editie van Ecarte. Misschien wel fijn om te benoemen is waar de naam Ecarte vandaan komt, het betekent european arts therapies conference. Typerend hieraan is dat het europees is opgezet maar er veel mensen, therapeuten van buiten Europa komen, dit maakt het nog specialer.
Tijdens de plenary gisteren moesten we met zijn allen het podium betreden van het embassy theater. Een mooi podium om op te staan. Het daar staan met zijn allen brengt een groepsgevoel naar boven. We kregen de opdracht om je gevoel van Ecarte in de kern te pakken dit zo luid mogelijk te zeggen en uit te beelden en dat dan over klappen naar de volgende. Zo ontstond er een hele rij aan mooie krachtige woorden welke heel de groep door werd gegeven. Woorden zoals; Energy, worldwide, collegaeus, learning, playing, beautiful people, art therapy, together, the space between etc. Zelf heb ik de kern voor mij kunnen samenvatten als Inspiration.
Het nog zijn van een student en dan samen met en van zoveel passievolle uitoefende creatief therapeuten te mogen leren. Het geeft me veel inspiratie; de werkwijzen, de verhalen, de dingen die nog allemaal wachten op te gebeuren, het gedrag van de mensen en gewoon het gevoel. Het gevoel dat helemaal in het thema past van de 10e editie van Ecarte; the space between.
Gisteravond is ook de closing cermony geweest. Tapas eten in een mediteraans restaurant en daarna lekker dansen op een live band welke ska muziek speelde. Typerend aan deze avond was voor mij de echte feestsfeer, iedereen danst, is samen, spreekt met elkaar. Vele wijnflessen gingen er doorheen en er werd echt genoten van het leven, in het hier en in het nu.
Ik heb genoten, echt intens genoten van al deze dagen en ervaringen
Ik ga nu nagenieten. Deze ervaring ga ik niet vergeten. Belangrijk onderdeel is ook het netwerken geweest en daar ga ik rustig mee verder. Het netwerk voor mij persoonlijk maar ook een netwerk voor studenten van creatieve therapie; de aankomende creatief therapeuten.
Wat is het toch een geweldige vak; creatieve therapie.
Marinde
22 september 2009
19 september 2009
Geen internet
Helaas beschikken de dames op dit moment niet over internet en kunnen dus niet bloggen. Zodra het weer werkt wordt er weer geblogd!
18 september 2009
David Read Johnsen: wauw!
Pff day three... verry impressive! Vanmorgen zijn we alledrie naar de masterclass van David Read Johnson geweest. Misschien dat jullie hem vorig jaar op de HU gezien hebben...? Ik kende zijn naam en reputatie, maar had hem nooit gezien of iets over/ van hem gelezen. Ik ben helemaal weggeblazen! Vooral de presentatie maakte diepe indruk op me.
Het thema van Ecarte is dit jaar 'the space between'. Bij het schrijven van deze blog liepen we er tegen aan, dat wanneer we beschreven wat we mee maakten, het opeens heel 'vaag' en geitenwollensokken-achtig werd. Maar ik denk dat ik nu een truck heb bedacht om duidelijk te maken wat 'the space in-between' nou eigenlijk is.
David starte zijn lezing met het aanzetten van zo'n apparaatje waarmee muzikanten de maat houden... (geen idee meer hoe het heet!) Je hoort 'tik' en even later hoor je opnieuw 'tik' maar deze is anders... het verschil tussen de twee 'tik's' is tijd.
Where is time?
het verschil tussen twee stappen is ruimte (space)
Where is space?
Misschien dat als je die vragen op je in laat werken, je begrijpt wat 'the space in-between' is. En in die 'space in-between' zit volgens mij de kracht van ons vak. Het moeilijke is, dat het niet is te omschrijven met woorden, want de essentie ervan is dat er geen woorden voor zijn! Het is een ruimte die je alleen kan voelen. Je kan het niet zien, niet ruiken, niet horen; alleen voelen.
Veel van de lezingen hier gaan over dit onderwerp, en iedereen belicht net weer een andere kant. We zijn helemaal onder de indruk van al het fantastische dat we hier horen, meemaken en zien. Maar vooral wat we door demonstraties en workshops voelen!!
Snel meer bericht met FOTO's!!!
Roos
Het thema van Ecarte is dit jaar 'the space between'. Bij het schrijven van deze blog liepen we er tegen aan, dat wanneer we beschreven wat we mee maakten, het opeens heel 'vaag' en geitenwollensokken-achtig werd. Maar ik denk dat ik nu een truck heb bedacht om duidelijk te maken wat 'the space in-between' nou eigenlijk is.
David starte zijn lezing met het aanzetten van zo'n apparaatje waarmee muzikanten de maat houden... (geen idee meer hoe het heet!) Je hoort 'tik' en even later hoor je opnieuw 'tik' maar deze is anders... het verschil tussen de twee 'tik's' is tijd.
Where is time?
het verschil tussen twee stappen is ruimte (space)
Where is space?
Misschien dat als je die vragen op je in laat werken, je begrijpt wat 'the space in-between' is. En in die 'space in-between' zit volgens mij de kracht van ons vak. Het moeilijke is, dat het niet is te omschrijven met woorden, want de essentie ervan is dat er geen woorden voor zijn! Het is een ruimte die je alleen kan voelen. Je kan het niet zien, niet ruiken, niet horen; alleen voelen.
Veel van de lezingen hier gaan over dit onderwerp, en iedereen belicht net weer een andere kant. We zijn helemaal onder de indruk van al het fantastische dat we hier horen, meemaken en zien. Maar vooral wat we door demonstraties en workshops voelen!!
Snel meer bericht met FOTO's!!!
Roos
17 september 2009
Nog geen beeldmateriaal
Helaas zoals jullie vast gezien hebben; nog geen beeldmateriaal. Stroom/USB-sticks/juiste programma's het is hier lastig vooral omdat we na 18.30 's avonds er pas tijd aan kunnen besteden.
Het komt er echt aan... Op zijn laatst wordt het zondag als we terug zijn!
Voor degene die echt niet kunnen wachten op een visualisatie, google: hostel 639 London, The central school of speech and drama in london, Ecarte, london, rode telefooncel, underground, london bridge, big ben and subwaybroodjes.
Marinde
Het komt er echt aan... Op zijn laatst wordt het zondag als we terug zijn!
Voor degene die echt niet kunnen wachten op een visualisatie, google: hostel 639 London, The central school of speech and drama in london, Ecarte, london, rode telefooncel, underground, london bridge, big ben and subwaybroodjes.
Marinde
Ecarte dag.... Twee!
De tweede dag van Ecarte zit er weer op! De tijd gaat zo snel! Hieronder een rijtje indrukken/beschrijvingen van dag twee.
Welcome en Keynotes
Vandaag zijn we begonnen met de paper presentations en workshops. Super interessant!! Eerst zijn we begonnen met twee openingssprekers (1 beeldend therapeute, 1 dramatherapeut), waarbij er gepraat werd over het thema 'the space between'. Allereerst was een beeldend therapeute aan het woord, Margeret Hills de Zarate. Margaret heeft al veel over de wereld gereisd met als middel creatieve therapie beeldend. Daarna was er een dramatherapeute aan het woord welke ook priester was; een man waar je wel naar moet luisteren zo kan hij boeien. Hij vertelde over rituelen, de toepassing de werking maar ook vaak het ontbreken van rituelen ondanks dat daar een behoefte aan is. Als kind leer je ze je zelf aan maar als volwassene wuif je die behoefte weg. Een interessant thema binnen creatieve therapie; vormgeven, een plek geven van je behoeftes.
Aarde-vuur-water-dans: Sesame therapy
Vervolgens hebben Marinde en Sanne een workshop gevolgd bij een man die zich vooral richt op Sesame Therapy ( vooral googlen ). Hij liet ons spelen met de elementen, vuur - water- dans & aarde. Het was meer dan een dramaspel, het was beleven. Door middel van vragen die hij stelde en uitnodigingen die hij deed om het lichaam te ervaren en ' the space between'. Op het moment van schrijven beseffen we ons hoe gek het klinkt, hoe niet concreet... Heb je een keer de mogelijkheid om dit soort dingen te ervaren; doen! Zelf hebben we deze sesame therapy (workshop) ervaren als een fijne mogelijkheid om echt te uiten wat je voelt en in het hier en het nu te zijn en ja, hierbij lagen we op de grond, vlogen we door de ruimte en stonden we tegenover elkaar onze handen te bewegen en te voelen.
The director, the actor & the audience
Daarna hebben Marinde en Sanne een toneelstuk gezien over de drie rollen van een dramatherapeut en de client genaamd; the director, the actor & the audience (regisseur, actrice en het publiek) Wat voor rol neem jij aan naar een client en hoe laat je het spel ' in de flow' komen daarmee. Je brengt een interne supervisior bij jezelf op gang en wordt je bewuster van je rol t.a.v de client. Deze invalshoek heeft veel raakvlakken met de Roos van Leary en bied dan ook veel mogelijkheden om na te denken over je eigen rol binnen dramatherapie.
Developmentaltransformations
Als laatste hebben wij de workshop gehad van David Read-Johnson, wat een prettige man! Hij heeft verteld over Developmental Transformations. Al eerder heeft hij een college gegeven op de Hogeschool Utrecht, enkele van jullie zullen hem dus wel kennen. In Developmental Transformations neemt de therapeut actief deel aan het spel, en is hierbij niet alleen getuige en speelobject van de ander, maar profileert zich eveneens als een Broken Toy: (imperfect speelgoed). Een boeiende methode welke ook veel vragen oproept op het gebied van grenzen en rolbepaling. Er is veel vakliteratuur over te vinden en het is een opkomende methode waar veel dramatherapeuten op het moment mee bezig zijn, zo ook Jaap Welten van de Hogeschool Zuyd in Heerlen. Een nieuwe site in Nederland die het kijken waard is: http://www.developmentaltransformations.nl/
Beeldende workshops en lezingen
Roos heeft na de gezamelijke opening drie korte lezingen bijgewoond. De eerste van Barbara Feldtkeller over een onderzoek wat ze heeft gedaan naar de werking beeldend werken met een kunstenaar in een bepaalde setting, en met name ook naar de manieren van onderzoek die wel of niet geschikt zijn voor ons vak. De evidence-based ' hype' die momenteel gaande is, blijkt weinig bruikbare informatie op te leveren voor de praktijk. Maar hoe doe je het dan?? Zij stuitte op een aantal punten (bijvoorbeeld wel of niet als onderzoeker deelnemen aan de therapie om te observeren) en ging daarover met ons in gesprek. De tweede lezing was van Eha Ruutel over 'solution focused image-work'. Het was een duidelijk, verhelderend verhaal. Het sprak mij persoonlijk alleen niet zo aan, omdat ik niet zo hou van de 'solution focus' en het kortdurende aspect eraan. Des alniettemin heel interessant om te horen. Het derde verhaal kan ik echt niet na vertellen... want ik heb er niets van begrepen.. Het was een fransman, Vincent Estellon die praatte over creativity in art and therapy... maar verder.... ???
Het leukste deel van mijn dag bewaar ik voor morgen, en zal ik dan op het web zetten! (de bieb gaat hier dicht...)
Nu wat gaan wat eten in London City ( na een subway broodje in een erg ongezellige Subway gister zijn we aan iets anders toe ) en dan: lekker naar ons Hostel! Op naar het vezelrijke ontbijt!
Roos, Sanne & Marinde
Welcome en Keynotes
Vandaag zijn we begonnen met de paper presentations en workshops. Super interessant!! Eerst zijn we begonnen met twee openingssprekers (1 beeldend therapeute, 1 dramatherapeut), waarbij er gepraat werd over het thema 'the space between'. Allereerst was een beeldend therapeute aan het woord, Margeret Hills de Zarate. Margaret heeft al veel over de wereld gereisd met als middel creatieve therapie beeldend. Daarna was er een dramatherapeute aan het woord welke ook priester was; een man waar je wel naar moet luisteren zo kan hij boeien. Hij vertelde over rituelen, de toepassing de werking maar ook vaak het ontbreken van rituelen ondanks dat daar een behoefte aan is. Als kind leer je ze je zelf aan maar als volwassene wuif je die behoefte weg. Een interessant thema binnen creatieve therapie; vormgeven, een plek geven van je behoeftes.
Aarde-vuur-water-dans: Sesame therapy
Vervolgens hebben Marinde en Sanne een workshop gevolgd bij een man die zich vooral richt op Sesame Therapy ( vooral googlen ). Hij liet ons spelen met de elementen, vuur - water- dans & aarde. Het was meer dan een dramaspel, het was beleven. Door middel van vragen die hij stelde en uitnodigingen die hij deed om het lichaam te ervaren en ' the space between'. Op het moment van schrijven beseffen we ons hoe gek het klinkt, hoe niet concreet... Heb je een keer de mogelijkheid om dit soort dingen te ervaren; doen! Zelf hebben we deze sesame therapy (workshop) ervaren als een fijne mogelijkheid om echt te uiten wat je voelt en in het hier en het nu te zijn en ja, hierbij lagen we op de grond, vlogen we door de ruimte en stonden we tegenover elkaar onze handen te bewegen en te voelen.
The director, the actor & the audience
Daarna hebben Marinde en Sanne een toneelstuk gezien over de drie rollen van een dramatherapeut en de client genaamd; the director, the actor & the audience (regisseur, actrice en het publiek) Wat voor rol neem jij aan naar een client en hoe laat je het spel ' in de flow' komen daarmee. Je brengt een interne supervisior bij jezelf op gang en wordt je bewuster van je rol t.a.v de client. Deze invalshoek heeft veel raakvlakken met de Roos van Leary en bied dan ook veel mogelijkheden om na te denken over je eigen rol binnen dramatherapie.
Developmentaltransformations
Als laatste hebben wij de workshop gehad van David Read-Johnson, wat een prettige man! Hij heeft verteld over Developmental Transformations. Al eerder heeft hij een college gegeven op de Hogeschool Utrecht, enkele van jullie zullen hem dus wel kennen. In Developmental Transformations neemt de therapeut actief deel aan het spel, en is hierbij niet alleen getuige en speelobject van de ander, maar profileert zich eveneens als een Broken Toy: (imperfect speelgoed). Een boeiende methode welke ook veel vragen oproept op het gebied van grenzen en rolbepaling. Er is veel vakliteratuur over te vinden en het is een opkomende methode waar veel dramatherapeuten op het moment mee bezig zijn, zo ook Jaap Welten van de Hogeschool Zuyd in Heerlen. Een nieuwe site in Nederland die het kijken waard is: http://www.developmentaltransformations.nl/
Beeldende workshops en lezingen
Roos heeft na de gezamelijke opening drie korte lezingen bijgewoond. De eerste van Barbara Feldtkeller over een onderzoek wat ze heeft gedaan naar de werking beeldend werken met een kunstenaar in een bepaalde setting, en met name ook naar de manieren van onderzoek die wel of niet geschikt zijn voor ons vak. De evidence-based ' hype' die momenteel gaande is, blijkt weinig bruikbare informatie op te leveren voor de praktijk. Maar hoe doe je het dan?? Zij stuitte op een aantal punten (bijvoorbeeld wel of niet als onderzoeker deelnemen aan de therapie om te observeren) en ging daarover met ons in gesprek. De tweede lezing was van Eha Ruutel over 'solution focused image-work'. Het was een duidelijk, verhelderend verhaal. Het sprak mij persoonlijk alleen niet zo aan, omdat ik niet zo hou van de 'solution focus' en het kortdurende aspect eraan. Des alniettemin heel interessant om te horen. Het derde verhaal kan ik echt niet na vertellen... want ik heb er niets van begrepen.. Het was een fransman, Vincent Estellon die praatte over creativity in art and therapy... maar verder.... ???
Het leukste deel van mijn dag bewaar ik voor morgen, en zal ik dan op het web zetten! (de bieb gaat hier dicht...)
Nu wat gaan wat eten in London City ( na een subway broodje in een erg ongezellige Subway gister zijn we aan iets anders toe ) en dan: lekker naar ons Hostel! Op naar het vezelrijke ontbijt!
Roos, Sanne & Marinde
Hostel
Ons hostel... is zeker een blog waard. We logeren om maar gelijk reclame te maken ( zei het positief voor de viezerikken onder ons, negatief voor de mensen met enig gevoel voor hygiene ) bij hostel 639 in London. Uitgekozen op de prijs en op de reisafstand naar Ecarte. 20 minuutjes met de metro en 1 keer overstappen is immers erg fijn!
Aangekomen bij ons hostel liepen we eerst al langs een bouwvakker welke bij ons aanszien al gewillig begon te fluiten en ons zo verwelkomde. Op naar het hostel dat op nog geen 50 meter afstand van het Metro station Kensal green ligt. Een receptioniste van amper 18 jaar onder tattoo's welke pools-engels spreekt, de hoognodige informatie zoals het kamernummer krijgen we en of we willen betalen.
Op naar onze kamer op de eerste verdieping. Door een geur heen welke ik helaas niet anders kan beschrijven dan penetrant... Aangekomen op de kamer worden we verwelkomt door een aardige man welke uit Polen komt en daar nu logeert todat hij werk heeft gevonden in London, waar hij zich wel vestigen. Bij ons in de kamer slapen 2 braziliaanse jongens die we de avond treffen en een jongen uit bangladesh welke we 's ochtends in zijn bed pas treffen.
's Avonds waren we na langs Subway te zijn gegaan na de openiningsceremony om ongeveer 21.15 in het hostel. Langs de penetrante geur weer naar onze kamers waar inmiddels de 2 braziliaanse jongens lagen te slapen maar gewekt worden door de Poolse man die vond dat ze zich even moesten voorstellen aan ons (... ). Na even gesocialized te hebben en een creatieve oplossing gevonden te hebben voor de douche die 1 bij 1 is en in de kamer is gesitueerd. Preuts zijn we niet maar om je helemaal te undressen bij deze jonge mannen vinden we ook niet gemakkelijk. De douche spuit zijn (warme!) water horizontaal door de douche maar zolang je het licht niet aan doet is het een positief punt van het hostel.
De nacht zijn we gewekt door; 2 maal het alarm dat afging ( erg hard! ) 1 x een man die onze kamer binnenstormde 3 minuten nadat het alarm afging, 2 braziliaanse jongens (waarom niet het licht midden in de nacht aanzetten als je aan het praten bent?) , 1 duitse jongens die spontaan onze kamer ook ging bewonen/beslapen omdat er nog een bedje vrij was, enkele muggen en vanaf 6 uur 's morgens wekkers en piepende bedden.
Het ontbijt bestaat uit geroosterd brood ( oke enkele uren daarvoor) met een pot jam ( met 4 messen en stukjes ) op tafel en boter welke nog bevroren is en dus uit de vriezer lijkt te komen.
The're we go! Op naar een brand new day vol interessante verhalen, ontdekkingen. Er valt hier veel te leren! En vanavond? Gaan we gewoon weer lekker slapen, en lukt dat niet? Gooien we er wel wat wijn in!....
Groetjes uit Engeland allemaal!
Marinde
Ps: de blog van de openingsceremony is in de maak en volgt snel! Leuk dat jullie ons volgen!
Aangekomen bij ons hostel liepen we eerst al langs een bouwvakker welke bij ons aanszien al gewillig begon te fluiten en ons zo verwelkomde. Op naar het hostel dat op nog geen 50 meter afstand van het Metro station Kensal green ligt. Een receptioniste van amper 18 jaar onder tattoo's welke pools-engels spreekt, de hoognodige informatie zoals het kamernummer krijgen we en of we willen betalen.
Op naar onze kamer op de eerste verdieping. Door een geur heen welke ik helaas niet anders kan beschrijven dan penetrant... Aangekomen op de kamer worden we verwelkomt door een aardige man welke uit Polen komt en daar nu logeert todat hij werk heeft gevonden in London, waar hij zich wel vestigen. Bij ons in de kamer slapen 2 braziliaanse jongens die we de avond treffen en een jongen uit bangladesh welke we 's ochtends in zijn bed pas treffen.
's Avonds waren we na langs Subway te zijn gegaan na de openiningsceremony om ongeveer 21.15 in het hostel. Langs de penetrante geur weer naar onze kamers waar inmiddels de 2 braziliaanse jongens lagen te slapen maar gewekt worden door de Poolse man die vond dat ze zich even moesten voorstellen aan ons (... ). Na even gesocialized te hebben en een creatieve oplossing gevonden te hebben voor de douche die 1 bij 1 is en in de kamer is gesitueerd. Preuts zijn we niet maar om je helemaal te undressen bij deze jonge mannen vinden we ook niet gemakkelijk. De douche spuit zijn (warme!) water horizontaal door de douche maar zolang je het licht niet aan doet is het een positief punt van het hostel.
De nacht zijn we gewekt door; 2 maal het alarm dat afging ( erg hard! ) 1 x een man die onze kamer binnenstormde 3 minuten nadat het alarm afging, 2 braziliaanse jongens (waarom niet het licht midden in de nacht aanzetten als je aan het praten bent?) , 1 duitse jongens die spontaan onze kamer ook ging bewonen/beslapen omdat er nog een bedje vrij was, enkele muggen en vanaf 6 uur 's morgens wekkers en piepende bedden.
Het ontbijt bestaat uit geroosterd brood ( oke enkele uren daarvoor) met een pot jam ( met 4 messen en stukjes ) op tafel en boter welke nog bevroren is en dus uit de vriezer lijkt te komen.
The're we go! Op naar een brand new day vol interessante verhalen, ontdekkingen. Er valt hier veel te leren! En vanavond? Gaan we gewoon weer lekker slapen, en lukt dat niet? Gooien we er wel wat wijn in!....
Groetjes uit Engeland allemaal!
Marinde
Ps: de blog van de openingsceremony is in de maak en volgt snel! Leuk dat jullie ons volgen!
opening ceremomy & wine reception
De opening van Ecarte!! Na uit ons florisante hostel te zijn vertrokken en 2 keer de verkeerde metro te hebben genomen... kwamen we aan bij het statige gebouw van de ' central school of speech and drama' (soort van kleinkunst academie). Hier kregen we onze naamkaartjes, en konden we ons inschrijven voor de workshops die gegeven gaan worden. Heel spannend allemaal, maar vooral ook ontzettend leuk en opwindend!
Er zijn verschillende soorten bijeenkomsten gepland, workshops, lezingen (lange en korte), performance and discussion en een paar films van intervieuws ed. Alleen voor de workshops hoefden we ons op te geven. Het was wel een beetje jammer, dat de meeste al vol waren... dus heel veel keuze hadden we niet meer. Maar uiteindelijk hebben we ons alledrie 2 workshops opgegeven, en komt het allemaal goed. (vandaag hebben we er al een paar gevolgd, maar verhalen hierover volgen nog)
Daarna tijd voor ontspanning, en eens rustig alle papieren en informatie doorlezen die we hadden ontvangen. Moe en brak na de reis, kregen we nieuwe energie van het vooruitzicht op al die fantastische dingen die we gaan doen!! Buiten in het zonnetje gezeten kwamen ook de docenten van de HU aan, dus we hebben de eerste ervaringen uitgewisseld.
De openingceremonie was heel mooi. Het gebouw heeft een prachtige theaterzaal die precies groot genoeg was voor alle mensen (ik geloof 300 mensen). Het begon met twee leuke introducties over de geschiedenis van Ecarte, en de school waar het dit jaar gehouden wordt. Natuurlijk werd ook het thema 'the space in-between' uitgebreid aangehaald. Daarna een iets wat kennelijk gebruikelijk is, alle 30 (!!!! DERTIG!!!) landen die vertegenwoordigd zijn werden opgenoemd, en als je er vandaan kwam moest je gaan staan, om een groot aplaus te ontvangen. Wij Hollanders doen het goed... met een delegatie van zo'n 40 mensen zijn er hier zelfs meer Nederlanders dan Engelsen!!
Tot slot van de ceremonie werd er een heel mooi dramastuk opgevoerd. Ik ga het niet beschrijven, want dat zou er geen recht aan doen. Maar we hebben een deel opgenomen, dus wellicht zien jullie bij thuiskomst hoe het eruit zag.
Na er een paar wijntjes in te hebben gegoten zijn we (Roos licht aangeschoten) terug naar ons fijne onderkomen gegaan, om daar heel snel onze ogen te sluiten voor alle viezigheid, en glurende mannen ogen... Moe maar voldaan hebben wij onze oogjes toe gedaan!
Roos
Er zijn verschillende soorten bijeenkomsten gepland, workshops, lezingen (lange en korte), performance and discussion en een paar films van intervieuws ed. Alleen voor de workshops hoefden we ons op te geven. Het was wel een beetje jammer, dat de meeste al vol waren... dus heel veel keuze hadden we niet meer. Maar uiteindelijk hebben we ons alledrie 2 workshops opgegeven, en komt het allemaal goed. (vandaag hebben we er al een paar gevolgd, maar verhalen hierover volgen nog)
Daarna tijd voor ontspanning, en eens rustig alle papieren en informatie doorlezen die we hadden ontvangen. Moe en brak na de reis, kregen we nieuwe energie van het vooruitzicht op al die fantastische dingen die we gaan doen!! Buiten in het zonnetje gezeten kwamen ook de docenten van de HU aan, dus we hebben de eerste ervaringen uitgewisseld.
De openingceremonie was heel mooi. Het gebouw heeft een prachtige theaterzaal die precies groot genoeg was voor alle mensen (ik geloof 300 mensen). Het begon met twee leuke introducties over de geschiedenis van Ecarte, en de school waar het dit jaar gehouden wordt. Natuurlijk werd ook het thema 'the space in-between' uitgebreid aangehaald. Daarna een iets wat kennelijk gebruikelijk is, alle 30 (!!!! DERTIG!!!) landen die vertegenwoordigd zijn werden opgenoemd, en als je er vandaan kwam moest je gaan staan, om een groot aplaus te ontvangen. Wij Hollanders doen het goed... met een delegatie van zo'n 40 mensen zijn er hier zelfs meer Nederlanders dan Engelsen!!
Tot slot van de ceremonie werd er een heel mooi dramastuk opgevoerd. Ik ga het niet beschrijven, want dat zou er geen recht aan doen. Maar we hebben een deel opgenomen, dus wellicht zien jullie bij thuiskomst hoe het eruit zag.
Na er een paar wijntjes in te hebben gegoten zijn we (Roos licht aangeschoten) terug naar ons fijne onderkomen gegaan, om daar heel snel onze ogen te sluiten voor alle viezigheid, en glurende mannen ogen... Moe maar voldaan hebben wij onze oogjes toe gedaan!
Roos
Abonneren op:
Posts (Atom)
